Ronald Wolbink

Coachen

Coachen is het begeleiden van de zoektocht naar een balans van wie je bent, van wat je kunt, wat het werk van je vraagt en wie je wilt zijn.

In mijn visie richt het coachen zich op het ontwikkelen van een ethos, een manier van zijn die gebaseerd is op eigen keuzes en waarden. Coachen betekent het expliciteren, het onderzoeken en het eventueel bijstellen van de eigen waardeoriëntatie. Het gaat daarbij uiteindelijk om de vragen zoals wat wil ik in dit (werkzame) leven en wat is voor mij het goede leven, zowel in mijn werk, als daar buiten. Het antwoord op deze vragen is altijd persoonlijk, tegen de achtergrond van en in dialoog met de waardeoriëntaties van de cultuur of de culturen waarin iemand leeft en werkt. Het ontwikkelen van een ethos vraagt het zich committeren aan waarden. Het is aan de coach om hier expliciet aandacht aan te besteden tijdens het coachen en de coachee te stimuleren om zijn waardeoriëntatie tot een thema te maken.

In het Tijdschrift voor Coaching van september 2015 staat een interview met mij. Dat kun je hier downloaden.

Ontwikkelingsgericht coachen

Dit is iemands kwaliteiten ontwikkelen en het bevorderen van het leren, zodat hij of zij zo goed mogelijk presteert. Het is een proces van het onderkennen van een probleem en/of een doelstelling, het onderzoeken van de eigen situatie, het ontwikkelen van alternatieven en het vervolgens maken van keuzes.

Stoïcijns coachen

Deze vorm van coachen richt zich op het vergroten van de eigen onafhankelijkheid en het bevorderen van de eigen gemoedsrust. Centraal staat zelfonderzoek en het ontwikkelen van het innerlijk kompas, dat gevormd wordt door waarden en leefregels. De bewustwording van de eigen invloedssfeer, het moreel en rationeel redeneren ondersteunen dit.

‘Niet de dingen zelf maken de mensen van  streek, maar hun denkbeelden erover.’

Epictetus

Supervisie

Supervisie richt zich op het leren reflecteren op het eigen handelen in de werksituatie. Het ontwikkelen van een persoonlijke én professionele wijze om het eigen beroep uit te oefenen staat centraal. Ervaren, verantwoordelijkheid nemen, en het hier-en-nu zijn sleutelbegrippen in mijn aanpak. Het zichzelf en de ander ervaren in het eigen werk én in het hier-en-nu van de supervisie is essentieel, evenals verantwoordelijkheid nemen voor het eigen voelen, denken en doen, en daarmee voor het eigen proces. Het is essentieel dat de supervisant ervaart en beseft dat hij, of zij, als persoon het belangrijkste instrument in zijn werk is.